میله‌های استاتور معمولاً از دو ردیف میله-از نوع میله‌ای تشکیل شده‌اند که از چندین رشته به صورت موازی به هم متصل شده‌اند. جریان در گردش باعث افزایش دمای ناهموار بین رشته ها و ایجاد تلفات می شود. برای کاهش تلفات جریان در گردش، میله‌های استاتور اغلب از فناوری جابجایی Roebel استفاده می‌کنند (برای جزئیات، بخش فناوری هسته را ببینید). برای کاهش بیشتر تلفات جریان در گردش، محاسبات بر اساس مکانیسم تولید جریان در گردش ضروری است و نرم افزاری برای بهینه سازی طراحی جابجایی میله های استاتور در مولدهای هیدرو{4} بزرگ توسعه داده شده است. ساختارهای اتصال موازی میله استاتور ژنراتورهای هیدرو{6} عمدتاً دو نوع معمولی دارند: نوع گیره و نوع اتصال الکتریکی. قطر استاتور سازه نوع گیره حدود 7 درصد بزرگتر از سازه نوع اتصال الکتریکی است و حجم کار جوشکاری آن بیشتر است.
روش‌هایی برای بهبود-ظرفیت حمل جریان انتهایی میله‌های استاتور از طریق طراحی ساختاری، شامل پردازش لایه‌های{1}ضد کرونا با مقاومت پایین-و واحدهای{3}}ضد کرونای{4}}با مقاومت بالا بر روی بدنه میله است. روشی برای توصیف تخریب عایق اصلی میله‌های استاتور ژنراتور بر اساس جریان پلاریزاسیون و-جریان تله‌گیری می‌تواند برای ارزیابی وضعیت پس{7}}سخت شدن و تخریب عایق تحت تنش حرارتی استفاده شود.
مطالعه میدان الکتریکی در ساختار عایق نوار استاتور موتورهای ولتاژ بالا{0}به تجزیه و تحلیل توزیع میدان الکتریکی در شکاف‌ها، سپر داخلی و انتهای آن نیاز دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که بالاترین پتانسیل لایه ضد کرونا در ساختار عایق شیار- تقریباً به طور خطی مثبت با مقاومت سطحی مواد لایه ضد- و ولتاژ میله و تقریباً خطی با مربع طول محوری شکاف هوا بین فاصله‌گیرها مرتبط است. با مقایسه ساختارهای عایق-نوع و صفحه موجدار-، بالاترین پتانسیل لایه ضد-کرونا هنگام استفاده از صفحات موجدار جانبی به طور قابل توجهی کمتر از هنگام استفاده از اسپیسر است.
